Wie zijn wij?

Feite Hofman

“Voorkomen is beter dan genezen.”

OVER FEITE HOFMAN

Jaren lang leven met een gokverslaving. Dat is wat mij, Feite Hofman, overkwam. Overkwam of mijzelf aangedaan? Niemand staat ’s morgens op met het idee om tegen de avond gokverslaafd te worden. Natuurlijk denken mensen bij gokverslaving aan de verantwoordelijkheid van de verslaafde zelf. Die is er ook. Maar hoe verantwoordelijk kan een verslaafd iemand nog zelf beslissingen nemen? Ik kon het, met de kennis van nu, destijds niet. Dat neemt niet weg dat ik mijn verslaving zelf in stand heb gehouden, heb gevoed en heb opgezocht, heb liefgehad en heb gehaat.

Inmiddels speel of gok ik al ruim zeven jaar niet meer, maar blijf ik er elke dag mee bezig. Met mijn werk in het bestuur van de Anonieme Gokkers (AGOG), met het trainen van casinopersoneel en met het geven van verslavingsvoorlichting op scholen en andere instellingen. Zo werk ik nog elke dag met mijn gokverslaving, maar ‘gebruik’ ik niet meer.

Met ‘Pas op Gamen & Gokken’ hoop ik bij anderen, jeugd en de volwassenen om die jeugd heen, verslaving te kunnen voorkomen, zonder daarbij met het vingertje te wijzen. Begrip kweken over de risico’s van game -en kansspelverslaving is mijn motto geworden.

OVER MARCEL VAN KOPPENHAGEN

Mijn eerste ervaring met een casino. Méér dan interessant vond ik dat, ik was letterlijk meteen verkocht! Ik kon alles even vergeten en de kick van het winnen overstemde alle spanningen waar ik al jaren mee leefde. Het casino waar ik begon had alle facetten om nergens meer aan te hoeven denken: het is er schemerig, anoniem en tijd bestaat niet, alleen ik en de gokkast. Binnen de kortste keren was ik er vooral alleen, zonder vrienden, te vinden en dat was al een duidelijk signaal van verslaving. Het werd een toevluchtsoord voor al mijn problemen.

Verslaafd raken was onontkoombaar, onbewust raakte ik steeds verder verstrikt in het spel van winnen of verliezen en doordat ik dit geheim hield was er niemand die een kritische of bezorgde vraag stelde. Niemand had mijn verslaving aan zien komen en de verbazing was groot toen men ontdekte hoe mijn leven werkelijk was. Hoewel het ‘uitkomen’ van mijn verslaving een enorme verlichting gaf merkte ik ook dat ik snel verviel in oude, onbewuste en zelfgecreëerde denkpatronen.

Sindsdien ben ik gaan onderzoeken waar mijn neiging tot vluchten vandaan kwam. Het bracht mij bij ‘oud zeer’ dat ik nog altijd een rol liet spelen in het Nu. Die overtuigende conditionering was behalve hardnekkig ook destructief en hield mij ‘gevangen’ in wat was. Compassie voor jezelf komt niet vanzelf, het moment dat ik mij realiseerde dat mijn gedachten alle nieuwe ervaringen inkleurden met het verleden was bevrijdend. Maar vooral door gedachten en gevoelens niet te veroordelen, daar niet meer reactief op zijn en ‘mijzelf’ er niet in verliezen voelde alsof ik weer ‘zeggenschap’ had over mijn leven.

Het ‘er laten zijn’ gaf bevrijding, inzicht en geeft letterlijk ruimte. In het Nu zijn betekent voor mij ‘in stilte’, dus zonder concepten, (voor)oordelen en vaststaande definities waarnemen. Die ‘stilte’ vind ik mede met behulp van meditatie, de onvoorwaardelijke liefde en eenheid die ik ervaar is behalve helend ook de motor gebleken om dit inzicht en deze ervaring in te zetten bij de zelfhulpgroep van de AGOG en nu via Pas op Gamen en Gokken.

Marcel van Koppenhagen

“Jezelf verliezen gaat onbewust vanzelf.”

CONTACT OPNEMEN MET POG&G? INFO@PASOPGAMENENGOKKEN.NL